ziek

Voor de zoveelste keer dit jaar, heb ik een paar dagen ziek op bed gelegen. Ik zal de details niet onthullen maar het fysieke ongemak noopte me toch, op zijn zachts gezegd, om mijn planning aan te passen. Na een eerste dag  koortsig op bed, begint de onrust van de gemiste training te knagen. Ik open mijn online trainingsagenda en mijn outlook en begin naarstig te zoeken hoe ik de agenda zo kan omgooien dat ik de gemiste training, en de waarschijnlijk de te missen trainingen in de komende dagen, toch nog kan inhalen. Waar kan ik een uurtje eerder op staan, kan ik twee trainingen op 1 dag inplannen, moet ik misschien ergens een afspraak afzeggen en vervangen door een training? Few...vermoeiend en stressvol, dat kan ik vertellen. Als het om 1 dag gaat, krijg ik de agenda's zeker nog wel recht getrokken maar als ik langer dan 2 dagen onder de wol lig, wordt het moeilijk. Vraag is: is dit erg?

Hoewel de instelling nobel is en waarschijnlijk getuigt van de nodige gedrevenheid, rijst de vraag of dit nodig dan wel verstandig is. Enerzijds is de vraag of je al die stress wel op je af moet roepen en anderzijds is het vraag of je de tijd na je ziekte niet juist nodig hebt om te herstellen. Is het niet beter om te accepteren dat je ziek bent en rustig te aanvaarden dan je daardoor een paar trainingen mist?

Toen ik laatste ziek was, heb ik weer als een gek de agenda omgegooid en alles herpland maar had ik niet beter alles gelaten zoals het was en rustig gewacht tot ik weer genezen was? Achteraf gezien denk ik wel. Ik denk dat het belangrijk is om de rust te nemen om te genezen. Ziek zijn wordt al te vaak onderschat en zeker bij zo'n intense trainingen als triathlon is dat net verstandig. Een belangrijke indicator om te kijken of je al voldoende hersteld bent, is je hartslag. Als die tijdens trainingen weer normaal reageert, dan zit je waarschijnlijk goed. Natuurlijk moet je andere indicatoren ook serieus nemen, maar de hartslag blijft nu eenmaal een goede indicator voor je algemene gesteldheid.

vrijdag...

Vrijdagavond is misschien wel de moeilijkste dag, of het moeilijkste moment, om je zelf op te laden om te gaan trainen.  Je hebt er net een hele week opzitten, hard gewerkt en een welverdiend weekend voor de boeg. Een weekend dat waarschijnlijk volgepland is met trainen en andere leuke dingen. Kortom, op de grens van deze twee werelden ben je gewoon moe. Waar haal je de moed vandaan om je om te kleden en naar buiten te gaan.

Wat het voor mij een beetje makkelijker maakt, is meteen als je thuiskomt doen wat je gepland hebt. Niet eerst gezellig eten, even televsie kijken of een bad nemen maar meteen omkleden en er aan beginnen. Niet nadenken voor je buiten bent. Alleen dan komt het goed...

Op grote voet...

Ik was toe aan nieuwe loopschoenen. In Argentinië hadden we de loopschoenen naast voor het sporten, ook gebruikt voor het wandelen overdag. Kwestie van ook eens een lichte schoen tijdens het wandelen te kunnen dragen. Ze waren dus flink versleten en (eerlijk is eerlijk) ik vind het leuk om nieuwe tools te kopen en heb niet veel aanmoediging nodig.

Helaas is de winkel waar ik het meeste van mijn schoenen heb gehaald inmiddels gesloten. Ik heb in het verleden ook wel eens een andere winkel geprobeerd maar liep er dan steeds tegenaan dat je tegenstrijdige adviezen krijgt. Een schoen die door de één wordt geadviseerd kan helemaal worden afgekraakt door de ander. Maar goed deze keer had ik geen keuze.

Mijn goede vriendin Canan had mij een winkel in Tilburg aangeraden: http://www.runshopgregvanhest.nl/. De winkel wordt uitgebaat door Greg en zijn vader. Greg van Hest is een marathonloper die in zijn carrière onder andere aan de olympische spelen heeft deelgenomen en verschillende Nederlandse titels op zijn naam heeft staan. Kennis en ervaring genoeg in huis dus.

Ik werd door Greg persoonlijk geholpen. Hij gaf mij de indruk kennis van zaken te hebben en dat stelde mij gerust dat ik op de juiste plek zat. En wat denk je, ja hoor weer een nieuw advies: mijn schoenen die ik had waren te klein. Goed ik heb het advies genomen voor wat het is en loop nu op een halve maat groter mijn kilometers weg te trappen. t Is even wennen maar vooral op de lange afstand zou het beter zijn. Affin, tot ik zover ben loop ik gewoon op grote voet.

Jetlag dag

Vannacht weer voor de eerste keer in ons eigen bedje geslapen. Hoewel dat deugd doet was ik door de jetlag vanmorgen nog redelijk vermoeid. Een tijdverschil van 5 uur verwerken duurt toch een paar dagen. Toch maar meteen uit bed gestapt en niet flauw doen.

Trainen is er vandaag nog niet van gekomen. Hoewel mijn schuldgevoel me natuurlijk parten speelt, troost ik me met de gedachte dat mijn coach ook nog geen trainingsschema heeft geüpload en dus een rustdag had ingecalculeerd.

Het zijn eigenlijk vervelende dingen die rustdagen, zowel de geplande als de niet geplande. De niet-geplande probeer je zo veel mogelijk te vermijden en zijn over het algemeen het gevolg van buiten-jezelf-liggende factoren als je tenminste over een flinke portie motivatie beschikt. Een reden kan zijn dat je onverwacht langer moet werken of loopt bijvoorbeeld een bezoek bij familie wat langer uit dan gepland. En zelfs in die gevallen probeer je er zoveel mogelijk nog een mouw aan te passen door 's avonds laat toch nog maar een uurtje op de rollen te springen.

Geplande rustdagen zijn vaak het vervelendst. Je zit net in een lekkere trainingsrush, je voelt je steeds sterker worden en je hebt je tijd steeds goed kunnen indelen. Kortom sport brengt op zo'n moment heel veel voldoening en dan moet ineens op je luie achterwerk gaan zitten. En hoewel elke sporter weet dat je rustdagen hoogst noodzakelijk zijn, voelt het niet altijd even lekker.

Een dag als vandaag valt duidelijk in de eerste categorie: ongeplande rustdag hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het me een beetje aan motivatie ontbreekt om vanavond om half elf nog op de rollen te springen. Rust zacht!

Alle begin in moeilijk, ook het tweede

Zo, vandaag zijn Ingrid en ik teruggekeerd van een lange reis naar Argentinië en een aantal buurlanden. Een ontzettend mooie vakantie natuurlijk maar sporten was niet altijd even gemakkelijk. We hebben geprobeerd om zoveel mogelijk te blijven trainen. Dat was in het begin zeker niet eenvoudig: grote steden zijn vaak onveilig door het vele verkeer en op de buiten is de veiligheid om andere reden vaak niet voldoende om als vrouw in een strak pakje rond te lopen. Maar we hebben ons best gedaan en in de eerste 6 weken zeker eens in de 3 dagen gesport (hoewel de intentie was om de dag).

Toen we eenmaal in de grootstad Buenos Aires waren neergedaald, hebben we een abonnement genomen in een fitness centrum en hebben we twee weken lang elke dag gesport. Ik ben benieuwd of het genoeg is.

Na vakantie is het altijd spannend wat de weegschaal zegt. Ik ben tevreden als ik blijk in de vakantie mijn gewicht te hebben behouden, of ben ik hier te positief? Affein, morgen is het D-Day.